الم و قلم

دیدن تو بس بود

بر زندگی تیره من ، چون مهتاب 

 تابیدن تو بس بود

یکبار برای عاشق شدنم ، ای دلبر

روزی که مرا دیدی و خندیدی و رفتی

آن دیدن  و خندیدن  تو بس بود

یکبار برای عاشق شدنم ، آن شب

کنج یک کوچه تاریک و سیاه

بوسه در بوسه گره بستن ما

گل بوسه ز لب چیدن تو بس بود

یکبار برای عاشق شدنم در خلوت

خواندن  شعر  و غزلهای بسیط

با دو چشم تر و بارانی

از هر دری پرسیدن تو بس بود

یکبار برای عاشق شدنم

دیدن تو بس بود

بر زندگی تیره من ، چون مهتاب 

 تابیدن تو بس بود

آه... چه بسیار به دل غم دارم

یک کنج برای گریه من کم دارم

کنجی که به زانو نهم این تب زده سر

و هویدا کنم اندوه و غم و دیده تر

کنجی که خلاصم کند از این همه کس

دیر خشکیده عشق و همه خس!

کنجی که ببیند از دنیا ، سیرم

و چرا این شده پیشامد من ، تقدیرم!

کنجی که بگویم اسرار درونم با او

ناگفته سخنهای فزونم با او

کنجی که بگویمش یارم رفت...

معشوقه و دلداده ، نگرام رفت...

خود را به درون دل تو جا کردم

با تو من خاطره هایی دارم

در کوچه احساس ، رد پایی دارم

با تو من ، گرچه کمی بد بودم

ولی یک عاشق بی حد بودم

با تو این دل ، دل دریایی بود

دل باران زده خیس، خدایی بود

با تو در بستر عشق ، آسودم

هر جا که تو بودی به خفا ، من بودم

با تو پرواز نمودم تا اوج

مثل یک دسته پرستو ، فوج فوج

با تو حسم به خدا ، رنگی بود

رنگ بی تابی و دلتنگی بود

برای یکی شدن

یک صداقت لازم است

و یک سبد احساس خوب

هم شکیبایی نیاز است

و هم اندازه یک " ثانیه عشق "!

برای یکی شدن

هم مدارا لازم است

و هم به عهدی پایبند

از میان شعرهایی که می شد

ساده ساخت

گفتن یک مثنوی یا یک غزل

یا رباعی یا ردیف و جمله یا " قافیه عشق "!

برای یکی شدن

سازگاری با غم و اندوه هم لازم است

با دوصد پیشامد بد لازم است!

یک نگاه مهربانی لازم است

یک نگاه مهربان

از هر کران و گوشه یا " زاویه عشق "!

برای یکی شدن

همدلی هم لازم است

همرهی در کوچه های بیکسی

اندرون بزم احساس و جنون

خرمنی از همزبانی

یا که بر خان وجود

یک سبو از عشق و یا " بادیه عشق "!

برای یکی شدن

حدوحصوری را شکستن لازم است!

پرواز

در آسمان نور و ایمان لازم است

ساکن یک کلبه در پشت حصار معرفت

یا سکونت قعر یک " ناحیه عشق "!

برای یکی شدن

حس بیتابی نیاز است!

و قراری را به خاطرها سپردن

حس ناهمرنگ!

با هزاران رنگ زشت و ناهماهنگ!

و کمی

عاطفه یا حس " بی حاشیه عشق "!

                           وداع

تازگی ها ، در ازدحام من ، گم  نمی شوی

و با یک نگاه ساده ام ، دچار تلاطم نمی شوی

تازگی ها ، بهانه ای برای من - برای تو ، و هم برای پرسه نیست

نگاه مهربان و عشق ، و بوسه های خشک و تر ، هر سه نیست!

تازگی ها ، می کشی مرا در انتظار ، و یک قرار ساده در انحنای کوچه ها

و این دو چشم خیس من مدام ،  خیره تا ، انتهای کوچه ها

تازگی ها ، به خلوت شبانه ات ، تو دعوتم نمی کنی

و درک حال و روز من ، و رخوتم نمی کنی

تازگی ها ، از شکست عشق ، خیالت آسوده و آرام - تخت است!

و من ساده! که پنداشتم این غمزده ، خوشبخت است!

تازگی ها ، بروم ، بهتر از این است بمانم تا فردا!

هر چه می خواهد شود هم ، بشود! هر چه بادا بادا!...

سر به آغوش تو ای بانو ، اگر بگذارم

برود از دل و از یاد ، غم بسیارم

گردش چشم تو احساس مرا احیا کرد

و رها ساخت مرا ، از قفس بسته درد

تو به یک دیده ، دلم را به کجاها راندی!

و دو بیت از غزل عشق ، برایم خواندی

صورت ماه نشان تو ، چنان محسورم کرد

که مرا از خود و از خویشتنم دورم کرد

تو ای بانوی با احساس

مینشینم کنج خنه ، تا که برگردی

در آتش هجر تو ای بانو ، مدام می سوزم

بیا که در این هجر ، بد است حال و   روزم 

تو ای بانوی با احساس

مینشینم کنج خنه ، تا که برگردی

دست نوازشگر تو ، بانو ،تسکین من است

التیام دل وابسته  و  غمگین   من     است

تو ای بانوی با احساس

مینشینم کنج خنه ، تا که برگردی

بوسه ای داغ ، ز لبهای  ترک خورده    من

می دهد جان ، به             دل   مرده من

تو ای بانوی با احساس

مینشینم کنج خانه ، تا که برگردی

تو بیا من یارم باش

و به خلوتگه حزن ، دمی کنارم باش

تو ای بانوی با احساس

مینشینم کنج خنه ، تا که برگردی

تو بیا تا برهانی ، دلم از ورطه غم

و خلاصم کنی از غربت و از ماتم

تو ای بانوی با احساس

مینشینم کنج خنه ، تا که برگردی

برای با تو بودن

بهانه نخواهم داشت

خاطرت جمع

و برایت

جز عشق با ثبات

فسانه نخواهم داشت

خاطرت جمع

تو  رهایم می کنی

به صد عذر - شاید

ولی من

به جز بودن با تو

نشانه نخواهم داشت

خاطرت جمع

تو ز من

گر هزار شکوه بنمایی

برای تو اما

جز شعر و سرود

و ترانه نخواهم داشت

خاطرت جمع

به خزانه دلت

گویا

از من بی کینه

کینه انباشته ای!

ای وای...

که جز عشق تو

 اندوخته ای

در خزانه نخواهم داشت

خاطرت جمع

من شکوه کنم یا تو؟

دو سه ماهیست

به من سر نمی زنی

یک بار نگفتی:

چشم انتظار - " دلبری دارم "

با این همه ، باز تو را می بخشم

با همه

در گردش و سوری ، هر روز

حیف ، درک نکردی

 به یک جو احساس

که شاید - " یار بهتری دارم "

با این همه ،باز تو را می بخشم

آن زمان

که به اندازه یک ارزن

با وفا بودی!

می گفتی مدام :

 چون تو را دارم - " تاج سری د ارم "

با این همه ، باز تو را می بخشم

ولی افسوس - افسوس

می ستودی همه را

هر کس و ناکس

و نگفتی یک بار

بهتر از همه - " گوهری دارم "

با این  همه ، باز تو را می بخشم

اکنون که در بستر مرگم

نمی دانی هنوز

از گوشه آن پنجره چوبی

خیره به در - " چشم تری دارم "

با این همه ، باز تو را می بخشم

آه - نفرین نه!

ولی شکوه می برم

به خدا!

که چرا با نبودنت

چشم به مهر - " دیگری  دارم "

با این همه ، باز تو را می بخشم

می روم از دنیا

خیالت راحت!

فقط بگو

که چرا نگفتی :

در این دیار غریب - " بیچاره مادری دارم! "

با این همه ، باز تو را می بخشم

الهی دور تو گردم

مدام شکوه می کنی که

" چرا سردم! "

به خدا اینطور نیست

من که صاحب یک سینه پر دردم

الهی دور تو گردم

شکوه می کنی که

" آخر می کنی طردم! "

این چه حرفیست؟

من که هر لحظه خود را

به تو هدیه می کردم

الهی دور تو گردم

شکوه می کنی

دراین عشق بی حد و حصور

" بی روح ترین فردم! "

آه... من؟

من که به دنبال تو بودم

شب و روز - هر دم